Ale fiif Joer
fan Peter Völker, Naikirk (2001)
Se koome ut et Därp, se koome fan wiit,
se woere baald al doe, se hade al Tiit.

Se woere al fein op Sonich gebraselt,
te örsch wört füerniem, dan plat gekwaselt.

Dan sin se wat duer os schön Därp gegoen
met “Reiseführer”, Pit hät et gedoen.

Dä Wiert hat dan al dä Kofi praat,
Kuk goof et ni, doefüer woer et wat laat.

Dä Fotograf hät se dan in Ree on Gliit geschtelt,
“Die letsde Ree op`e Schtüül, dat mich kene ronderfelt.”

No koom de “Begrüßung”, se hade sich füel Ärbet gemäkt,
gesamelt wurt ok noch, fö ene guije Tswäk.

Dat Eete woer opgebaut op ene langen Dösch,
jeder keek, dat`e wat kreech, niimes pikde wi en Mösch.

Sue sate se glökich on oone Nuet
on an di wiit ok gedoch, di al länger duet.

Schöne on schleme Schtökskes fertelde se, ongelooge,
wi dat be en Klaseträfe sue giet, doe kase al frooge.

Ene Skätsch on en paar Schtöker häbe se dan füergedraage,
et wiit füel gelaacht on niimes kos sich beklaage.

Ene jonge Maan mik Musek met Plaate, et woeren wäl hondert,
äwer di Käls wole ni al dantse, mänich Fromesch sich wondert.

Ien Fromesch riip “Damenwahl”, di koom wäl ut Alpe,
on woer dan met jidermaan ower dat Parket an`t schtalepe.

De Käls ginge no döker na et Hüske,
ek glüew, se laachte sich wat in`et Füske.

Di wolde dä Schnufeldants ni dantse
doeröm woere se sich doe an`t ferschantse

Ien Frau, son dik ien, ek glüew di het Billa,
se drücht en Klet met Blümkes drop on ok noch lila.

“Ich trage nur von “Versace” die neuesten Modelle”
du riip Wilma, so laut wi et ging “ Dä Pluut es fan Kwäle”

Et woer al laat, al lang öwer dä “Zapfenstreich”,
du schokelde se al na Huus, wi Schmidtchen-Schleich.

De Lüü on dän Bäker döe lästere on laachte,
tuus woer de beetere Helf al lang ant waachte.

Dä näsden Daach wiide dan ale Wonde gehelt,
in fiif Joer sin se wär doe, dä Saal es al beschtelt.