De Gitschkanon

opgeschriewe fan Christine Huylmans, Naikirk
Wän in`e Somer di Hets dee sue ärech kraue,
wän ales liip met gekrämpelde Maue,
wän de Schtroet on den Dörpel lee fol Schtof in`e Son,
daan koom fö te platsche di Gitschkanon.

En maager Peert trok di klätschnaate Laas,
on hooch op däm Bok soet dä Waaterbaas.
Fan achter duer en Rüer met Lökskes besat
drief Waater, dat schtroelwiis di Schtroet wort beschpöt.

Wee Krote, we schtoonen an den Tomp al praat,
di Klompen uut, di Söken uut on klätschnaate Püet,
di Bluus uut, on blues nach di Lifkesboks aan,
sue hinge we baalt an di Gitschkanon draan.

Dat schpöden, dat gitschde sue schöön,
we driewem baalt uut fan Krölkes bes Töw,
di Hoer, di kläfde wi ene Schotesplak,
di Lifkesboks hing an`t Liif wi `ne Sak.

Wi dök koom daan so`n Mam met dä Schluf geloope,
äwer we Krote, we deen os doe gaarniks füer koope,
on schomp daan so`n Mam ens al tu ärech,
daan riip osem Baas: “Ach, lot doch dän Tswärech!

Dat Waater, dat kaan doch gewes niks schääje,
on di Blaage, di mode sich doch ook ens baaje.”
On koom daan ens jus so`n iingebilt Moodeschprigitske,
daan dochde wee: Jong, di kricht äwer ook en Schpritske.

On schtreek di Madam an dat Huus sich ferbee,
daan kreech di dä Säägen so ma op Ree.
Osem Baas äwer dee, als woer wat kapot an sin Kanon,
wi sooch daan äwer uut di Madam in`e Son!

Dat Klet an`e Rebe geklätscht sue naat,
di Bränschierlökskes woeren al piilgraat,
di Schmengk fan`t Gesech liip garschtich uut
on ook di Färf fan di roie Schnuut.

On als dä Flärk sich du ok noch an`t muule goof,
du riip osem Baas äwer garschtich groof:
“No trekt al den Diik aaf, gee Muuseschmuus,
on woscht wi au Äldersch au nestens tuus!”

Fan Daach di Kanone, di trekt ken Peert,
on wat se fergitsche, tröft piilgraat de eert.
Dat schpöt on dat gitscht noo gaarni mier,
on di Juks met di Gitschkanon, di kömpt ni mier wier.