Äfkes na Naikirk

fan Karl Dicks, Naikirk (2001)

Et geft wäl menich schönder Därp
hier tösche Maas on Riin,
mar doedrop ben ek gaarni schärp,
wat nötst dä schöne Schiin?
Füel liiwer faar ek jiden Daach
äfkes na Naikirk.

Al twälef joer woon ek ni mier hier
wi doch dän Tiit fergiet,
mar fan Joer tu Joer doe wiet ek mier,
woe mich dat Härt noe schtiet.
On doröm mot ek jiden Daach
äfkes na Naikirk.

Wän ek mich daan min Kap op set
on trek däm Bois mich aan,
daan sät min Frau, di ales wet:
“Ek wiet, do mos wär draan.
Lot dich ma tiit on faar met Rös
äfkes na Naikirk.

Wän be os fält en betschen Bruet
of blues wat Kies of Kruut,
dan lie we gaar ken gruete Nuet,
dan trek ek tuus gau druut,
griip mich dä Körf, dan giet et jö
äfkes na Naikirk.

Sue ook för en paar Schiiwe Woosch,
ene naie Riim fö de Schuun,
ene Kaas fan Diebels fö den Doosch,
dat es fö mich ein Duun.
Dat giet sue gau, mar doefüer mot ek
äfkes na Naikirk.

En Mul fool kwaake hier on doe
enem Briif na de Pos gebroch,
on ook för`t Schniije fan`e Hoer
bruuk ek Naikirksche Loch.
Di gef et längs ni oweraal, on doröm Drab:
äfkes na Naikirk.

Dat et mich sue na Naikirk trekt
wi an en lange Ling.
Doedroower ben ek gaarni bang
dat mäkt mich gaar gen Ping.
On doröm faar ek jiden Daach
äfkes na Naikirk.

On wän ek ens de Naas hooch schtääk
on lech in`e Duejekis,
dan sol Peschtuer ma segen in`e Prääk
doe be de Dueje-Mis:
Noo es hään aangekomen tuus
fö ömer in Naikirk.