Min Naikirk

fan Willy Kleinkuhnen, Naikirk (1896-1939)
Wän do mich froochs, woe ek geboere,
woe ek als Blaach op de Schuel gewäs,
daan löchte mich nach ens min Ooge,
on sek daan, dat dat Naikirk es!

Woe ek hat Schpas, woe ek hat Sörge,
woe ek gefrait sue Joer öm Joer,
woe ek mich fülde guut gebörge:
ek wiet, dat dat in Naikirk woer!

Ben ek ens in de Wält gegoen
on menden daan, dat woer min Glök,
min Härt, et blief doch ömer schtoen,
na Naikirk trok et mich wär trük.

Goen ek de Lapschtroet ens eronder,
daan bliif op Poschesdiik ek schtoen.
On giet ook ales droower, dronder:
Min Naikirk dörf ni ondergoen.

Mot ek daan ens min Ooge schluute,
gont wee als guije Frönt utrien.
Daan klopt nach ens be mich an`e Ruute
Ek wel in Naikirk begraawe siin.

On wört daan ens op ale Schtroete
geflöt, gesonge os Heimatlied,
daan kann ek onder ruich schloope,
wail Naikirk niimoels ondergiet!